Top banner
کمیسیون زنان

نیروهای سرکوبگر تحت عنوان ”حجاب بان“ با حقوق ماهیانه ۱۲ میلیون تومان در وحشت از بالاگرفتن قیام

  نیروهای سرکوبگر تحت عنوان ”حجاب بان“ با حقوق ماهیانه ۱۲ میلیون تومان در وحشت از بالاگرفتن قیام   بنا به گزارش رسانه‌های حکومتی، رژیم آخوندها در راستای گسترش جو رعب و وحشت در صدد است ۴۰۰ نیروی یگان حفاظت شهرداری را با عنوان «حجاب بان» با حقوق ماهانه ۱۲ میلیون تومان استخدام و در متروی تهران مستقر کند. (اعتماد آنلاین ۱۵ مرداد ۱۴۰۲) وظیفة این نیروی سرکوبگر به گفته سرکرده‌های رژیم «تذکر لسانی و ممانعت از ورود بی‌حجاب‌ها و بدحجاب‌ها به مترو و در صورت مقاومت، معرفی آن‌ها به پلیس است.» (همان

۱۷ مرداد ۱۴۰۲
نیروهای سرکوبگر تحت عنوان ”حجاب بان“ با حقوق ماهیانه ۱۲ میلیون تومان در وحشت از بالاگرفتن قیام
 

نیروهای سرکوبگر تحت عنوان ”حجاب بان“ با حقوق ماهیانه ۱۲ میلیون تومان در وحشت از بالاگرفتن قیام

  بنا به گزارش رسانه‌های حکومتی، رژیم آخوندها در راستای گسترش جو رعب و وحشت در صدد است ۴۰۰ نیروی یگان حفاظت شهرداری را با عنوان «حجاب بان» با حقوق ماهانه ۱۲ میلیون تومان استخدام و در متروی تهران مستقر کند. (اعتماد آنلاین ۱۵ مرداد ۱۴۰۲) وظیفة این نیروی سرکوبگر به گفته سرکرده‌های رژیم «تذکر لسانی و ممانعت از ورود بی‌حجاب‌ها و بدحجاب‌ها به مترو و در صورت مقاومت، معرفی آن‌ها به پلیس است.» (همان منبع). پرداخت چنین حقوقی برای سرکوب زنان در حالی است که بنا بر مصوبه شورای عالی کار، حداقل دستمزد ماهانه کارگران برای سال ۱۴۰۲، کمتر از پنج میلیون تومان است و تورم و گرانی بی سابقه کارگران و زحمتکشان را به ستوه آورده است. صحنه های دردناک زنان و مردان و کودکانی که برای دست یابی به قوت لایموت تا کمر در سطلهای زباله خم شده‌اند، وجدان هر انسانی جز آخوندهای فربه حاکم و سرکردگان جنایتکار و دزد را که از انسانیت بویی نبرده اند به درد می آورد. کمیسیون زنان شورای ملی مقاومت همه جوانان آزاده میهن را به مقابله با اقدامات سرکوبگرانه علیه زنان و دختران شریف؛ و مدافعان حقوق بشر و حقوق زنان را به محکوم کردن این اقدامات، تحت عنوان مبارزه با بدحجابی یا بی‌حجابی فرا می‌خواند. دختران و زنان ایران در قیام ۱۴۰۱ با شعارهای «چه با حجاب چه بی حجاب پیش به سوی انقلاب» به درستی نشان دادند که دست یابی به برابری و حداقل حقوق زنان مانند دیگر مسائل در گرو سرنگونی فاشیسم دینی است و همچنان که خانم مریم رجوی رئیس جمهور برگزیده مقاومت اعلام کرده است «نه به دین اجباری، نه به حجاب اجباری و نه به حکومت اجباری.».

شورای ملی مقاومت ایران-کمیسیون زنان

۱۶ مرداد ۱۴۰۲ (۷ اوت ۲۰۲۳)

برای مطالعه این اطلاعیه در سایت کمیسیون زنان شورای ملی مقاومت ایران، لطفا روی این لینک کلیک کنید.

نوشته‌های مشابه

مشاهده همه
زندگی زندانی سیاسی سمیه رشیدی در خطر است

زندگی زندانی سیاسی سمیه رشیدی در خطر است

زندگی زندانی سیاسی سمیه رشیدی در خطر است جان باختن دو زندانی زن درزندان قرچک ورامین و پردیس کرج به دلیل عدم انتقال به بیمارستان فراخوان به بازدید هیات تحقیق بین‌المللی از زندانهای زنان از جمله زندان مخوف قرچک ورامین روز سه‌شنبه ۲۵ شهریور ۱۴۰۴، زندانی سیاسی سمیه رشیدی در زندان قرچک ورامین، در پی چندین بار تشنج با تاخیر زیاد به بیمارستان مفتح ورامین منتقل شد. پزشکان سطح هوشیاری او را بسیار پایین و وضعیت جسمی‌اش را «بحرانی» توصیف کرده‌اند. سمیه بارها در بند زمین خو

فراخوان به جلوگیری از عضویت یک مهره رژیم اعدام و شکنجه در کمیته مشورتی شورای حقوق بشر

فراخوان به جلوگیری از عضویت یک مهره رژیم اعدام و شکنجه در کمیته مشورتی شورای حقوق بشر

۱۰ شهریور, ۱۴۰۴ در اخبار زنان, اطلاعیه های کمیسیون زنان افسانه نادری پور کسی که بیش از ۳۰سال است همدست و توجیه گر جنایات دیکتاتوری زن ستیز آخوندها بوده است، کاندیدای عضویت در کمیته مشورتی شورای حقوق بشر است. عضویت یک کارگزار رژیم اعدام و پدرخوانده تروریسم در این کمیته در تعارض آشکار و بنیادین با ارزشهایی است که ملل متحد بر آن بناشده و یک اهانت بزرگ به حقوق بشر و اصول شناخته شده آن است. رژیمی که در سال ۲۰۲۴ بیش از هزار زندانی و در ۸ ماه اول سال ۲۰۲۵

انتقال زندانی سیاسی ارغوان فلاحی، پس از ۶ ماه شکنجه و سلول انفرادی به محل نامعلوم

انتقال زندانی سیاسی ارغوان فلاحی، پس از ۶ ماه شکنجه و سلول انفرادی به محل نامعلوم

انتقال زندانی سیاسی ارغوان فلاحی، پس از ۶ ماه شکنجه و سلول انفرادی به محل نامعلوم فراخوان کمیسیون زنان به اقدام فوری برای آزادی زندانیان سیاسی به ویژه زنان زندانی سیاسی ارغوان فلاحی ۲۴ ساله که در ۶ بهمن ۱۴۰۳در تهران دستگير و در سلولهای انفرادي بند ۲۴۱ اوين تحت بازجویی و شکنجه قرار داشت، پس از تخليه اوين ابتدا به سلولهای انفرادي در زندان فشافويه منتقل شد و سپس به مکانی نامعلوم منتقل گردید. وي در این مدت زیر بازجویی های مستمر و شکنجه های روحی - روانی قرار داشته و از ملاقات با خانواده اش محروم