روز یکشنبه ۱۴شهریور, عوامل باندهای مافیایی رژیم آخوندی در زندان گوهردشت با حمله به آقای صالح کهندل از زندانیان سیاسی بند۴, قصد خفه کردن وی را داشتند. اما با کمک چند تن از زندانیان از مرگ حتمی نجات یافت.
روز دوشنبه۱۵شهریور نیز, در یک درگیری خونین که توسط زندانیان خطرناک اجیرشده توسط رژیم, در بند یک زندان گوهردشت رخ داد, دست کم هفت تن از زندانیان به شدت زخمی شدند. چهار نفر از مجروحان بهدلیل شدت جراحتهایشان به بیمارستانهای خارج از زندان منتقل شدند.
چشم یکی از زندانیان بهنام جواد زارع بر اثر ضربات شمشیر به شدت آسیب دید و در بهداری زندان یکی از چشمهای این زندانی را از حدقه در آوردند.
روز سه شنبه ۱۶شهریور ماه نیز عباس توکلی برازجانی, از زندانیان بند۶ زندان گوهردشت در حمله چاقوکشان اجیرشده رژیم از ناحیه قرنیه چشم چپ و دست چپ به شدت زخمی شد. دژخیمان از رسیدگی پزشکی به این زندانی مصدوم خودداری می کنند. علت حمله وحشیانه به عباس توکلی, حمایت وی از زندانیان سیاسی و هم صحبتی با آنهاست وی که در سال ۱۳۸۷ به همراه تمامی اعضای خانواده اش دستگیر شد, به اتهام درگیری با نیروی انتظامی به اعدام محکوم شده است. حسین برادر ۳۳ ساله او نیز پس از دستگیری زیر شکنجه های وحشیانه جان خود را از دست داد. مزدوران رژیم مادر خانواده را مجبور به امضای رضایت نامه یی کردند که در آن قید شده بود حسین توکلی بر اثر ناراحتی ریه فوت کرده و او از کسی شکایتی ندارد.
نگهداشتن زندانیان سیاسی در میان زندانیان خطرناک و یورش وحشیانه به آنها به منظور حذف فیزیکی آنان از شیوههای رایج دژخیمان در زندانهای رژیم است. این حمله ها تمامأ توسط کارگزاران رژیم طراحی و هدایت می شود. علی حاج کاظم، رئیس جنایتکار زندان گوهردشت کرج و معاون وی پاسدار علی محمدی, پاسدار کرمانی رئیس حفاظت و اطلاعات زندان و فرجی معاون وی ازجمله این دژخیمان هستند.
به هنگام این حملات پاسداران درهای بند را می بندند تا باندهای مافیایی با دست باز بتوانند زندانیان را به قصد کشتن مورد ضرب و جرح قرار دهند. در پایان پاسداران, مجروحان را خارج می کنند. در هیچیک از موارد مهاجمان مورد بازخواست قرار نمی گیرند.
مقاومت ایران, ضمن هشدار نسبت به توطئه های رژیم آخوندها برای حذف فیزیکی زندانیان سیاسی، خواستار یک اقدام فوری بین المللی برای نجات جان آنان است.
دبیرخانه شورای ملی مقاومت ایران
۱۹شهریور۱۳۸۹(۱۰سپتامبر۲۰۱۰)