امواج اعدام در شهرهای مختلف كشور همچنان ادامه دارد. شمار اعدامها تنها در فاصله روزهای 16دی تا 8بهمن به 74تن رسیده است.
در سحرگاه سه شنبه 8بهمن، یك زندانی 44ساله، در ملأعام در قزوین اعدام شد. خبرگزاری فارس، وابسته به سپاه پاسداران برای ارعاب مردم، عكسهای این جنایت را به طور گسترده در رسانه های خبری حكومتی منتشر ساخت.
در روز 7 بهمن هفت زندانی به طور جمعی در زندان قزل حصار كرج، به دار آویخته شدند. یكی از محكومان كه پیش از اعدام دچار بیهوشی شده بود، با اصرار دژخیمان پس از به هوش آمدن اعدام شد.
در شامگاه شنبه 5بهمن بهروز ساعدپناه در زندان اوین در تهران اعدام شد. در همان شب كمال هوشیاری، محمد گهله، مسلم رشیدی، بارزان زمانی، در زندان مرکزی سنندج به دار آویخته شدند. خبر اعدام موجود زمانی از زندانیان اهل روستاهای سنندج نیز در همین روزها منتشر شد.
در روز 3بهمن هفت زندانی به طور جمعی در كرمانشاه به دار آویخته شدند. در روزهای 2 و 3 بهمن هفت زندانی به طور مخفیانه در زندان مركزی بندرعباس اعدام شدند.
در روز دوشنبه 30دی یك جوان 27ساله بنام سجاد پورنجف در تبریز اعدام شد. در همان روز دو زندانی دیگر به نامهای شهریار (شهسوار) رئیسی و چنگیز شهنوازی در زندان مركزی زاهدان اعدام شدند. چنگیز شهنوازی را در روز یکشنبه ۲۹ دی ماه به بهانه انتقال به دادگاه از بند ۸ خارج و به سلولهای انفرادی بند قرنطینه زندان مرکزی زاهدان منتقل كرده بودند.
همچنین در هفته اول بهمن ماه خبر اعدام سه زندانی از اهالی روستاهای دلفان و ملایر منتشر شد.
سركوب سراسری به ویژه مجازات وحشیانه اعدام كه صرفاً به منظور شدت بخشیدن به فضای ارعاب در جامعه و مهار خشم و نارضایتی مردم به ستوه آمده ایران صورت می گیرد، بعد از روی كار آمدن آخوند شیاد حسن روحانی ابعاد فزاینده یی یافته است. به نحوی كه در سال میلادی گذشته بیش از 700تن اعدام شدند كه نسبت به ده سال گذشته یك ركورد جدید بود.
مماشات با این رژیم ضدبشری و پراكندن توهم اعتدال و میانه روی در بین جلادان حاكم بر ایران، تحت هر پوش و بهانه یی كه باشد، معنایی جز مشروعیت بخشیدن به این توحش ندارد و تاكنون نیز هیچ نتیجه یی جز جریتر شدن رژیم و گسترش فزاینده سركوب در ایران نداشته است.
دبیرخانه شورای ملی مقاومت ایران
8بهمن1392 (28ژانویه2013)