رهبران العراقیه با استناد به قوانین انساندوستانه بین المللی و اظهارات و تأکیدات دبیر کل ملل متحد و نگرانی جامعه بین المللی نسبت به سرنوشت ساکنان اشرف طی نامه ای به تاریخ ۱۳اسفند ۱۳۹۰, به دبیر کل ملل متحد نسبت به شرایط غیر انسانی کمپ لیبرتی و تبدیل این کمپ
به زندانی برای ساکنان اشرف شدیداً ابراز نگرانی کردند. آنان وضعیت لیبرتی را بر خلاف تصویر بی نقصی که پیشتر ارائه شده بود فاقد زیر ساختهای لازم و بدور از حداقلهای حقوق بشری و استانداردهای انساندوستانه و غیر قابل قبول توصیف کردند و خواهان تضمین های ملموس برای رعایت حقوق ساکنان شدند.
رهبران العراقیه تاکید کردند که نگرانی های پیشین در مورد اینکه جابجایی ساکنان اشرف، برای رضایت رژیم ایران و طرح و برنامه این رژیم علیه مخالفان است اثبات شده و متأسفانه تقدیر و تشکر مقامات رژیم ایران از عملیات جابجایی نیز مؤید همین امر است.
در نامه العراقیه به بان کی مون، موارد متعدد نقض حقوق ساکنان حتی بر اساس یادداشت تفاهم امضاء شده بین ملل متحد و دولت عراق خاطرنشان شده و منجمله ممانعت از انتقال اموال منتقول و خودروها و مدیریت امور توسط افرادی که در دادگاه اسپانیا متهم به شرکت در کشتار ساکنان اشرف در سالهای ۲۰۰۹ و ۲۰۱۱ هستند، حضور فشرده نیروهای مسلح در محیط زندگی افراد و بخصوص زنان مسلمان، نصب دوربین های جاسوسی، دیوارهای بتونی بلند ، دستگاه های شنود ، فقدان حق تردد به خارج از کمپ، ممنوعیت ملاقات با وکلا و هیئت های بازدید کننده و حتی خانواده ها و عدم دسترسی آزاد به خدمات پزشکی که تمامی آنها به بهانه ”حاکمیت” اعمال میشوند و شرایطی بدتر از زندان را ترسیم میکند، مورد اشاره قرار گرفته است.
العراقیه هشدار داده است که نباید حقوق انسانهای بیگناه دستخوش ملاحظات و امتیازات سیاسی به رژیم ایران گردد و عملیات جابجایی به لیبرتی که عملاً یک زندان است تا بررسی علت این وضعیت ناهنجار و همچنین تا برطرف شدن همه نقض ها متوقف شود و به خبرنگاران و هیئت های مستقل اجازه بازدید از وضعیت ساکنان داده شود.
از آنجا که کمپ لیبرتی محل ترانزیت(موقت) نام گذاری شده است، هیچ دلیلی ندارد که قبل از استقرار افراد منتقل شده در کشورهای ثالث، نفرات جدیدی به لیبرتی منتقل شوند.
حیدر ملا سخنگوی رسمی العراقیه
